Jak często sami siebie ograniczamy. Jednym, negatywnym myśleniem blokujemy myślenie pozytywne. Nie potrafimy postawić stóp na ziemi i poczuć trawy między palcami. Nie potrafimy stąpać twardo po własnej wartości.
Jeśli udało Ci się odpowiedzieć twierdząco na zadawane przeze mnie pytania, jesteś szczęściarzem. Oznacza to, że masz ogromne poczucie samego siebie, znasz swoją osobę i nie boisz się swej osobowości pokazywać innym. No bo czego się bać, prawda? Każdy z nas jest wyjątkowy, więc wiąże się z indywidualizmem.
U większości ludzi zdarza się jednak, iż w czasie dyskusji z innymi pojawia się zawahanie ze szczyptą wątpliwości. I nie ma to żadnego związku z bronieniem własnego zdania. Można to przecież robić, mając jednocześnie mętlik w głowie. Najważniejsze jest przeświadczenie, że nieważne jak potoczy się dyskusja, nigdy nie poczujesz się w niej źle.
Można to zobrazować tak – w każdej sytuacji życia czujesz, że wszystko w Tobie jest spójne. Każda część Ciebie zazębia się z innymi, tworząc zintegrowaną jednostkę.
Czujesz, że w Tobie wszystko gra? Świetne!
Czujesz, że jednak jest coś nie tak?
Pomyśl, co Cię blokuje. Może chowasz w sobie jakąś urazę, bo zostałeś kiedyś wyśmiany?
Może niskie poczucie własnej wartości każe Ci myśleć, że lepiej czuć się niekompatybilnym sam ze sobą?
A może brak Ci motywacji do wyzwolenia myślenia?
Nieważne, co jest czynnikiem determinującym to, jak siebie postrzegasz.
Spróbuj poznać samego siebie i zrozumieć, co Cię ogranicza.
Mam nadzieję, że metodą prób i błędów, a także wysiłku poświęconego na nauce samego siebie, któregoś dnia powiesz: “Tak, czuję siebie całym sobą”. Ze stanowczością, dumą i pełną świadomością swojego Wielkiego Ja.
Warto to czuć, naprawdę warto.
