Nie wiem, czy człowieka da się dobrze opowiedzieć samymi punktami CV.
Moja historia od dawna splata się ze słowami, sztuką, ruchem i ciekawością drugiego człowieka. Jedne nitki prowadziły mnie do pisania, inne do psychoterapii, jeszcze inne do tańca i działań twórczych.
Nie pojawiały się po kolei. Czasem jedna była bardziej widoczna, czasem inna znikała na chwilę pod spodem. Ale właściwie od początku były gdzieś obok siebie.
Pisałam dziecięce opowieści i wiersze, grałam w szkolnych przedstawieniach i uczyłam się tańca.
Wśród moich ulubionych przedmiotów były polski, muzyka, plastyka i historia. Chyba od początku najbardziej ciągnęło mnie w stronę słów, opowieści, kultury i ekspresji.
I chyba już wtedy trochę przeczuwałam, że kiedyś chciałabym robić coś twórczego.
W liceum byłam na profilu Kulturoznawstwo USA. To było ciekawe doświadczenie i chyba całkiem naturalny wybór.
Jako dziewczynka zakochałam się w Hawajach, a amerykańska kultura i popkultura do dziś są jednym ze światów, do których lubię wracać.
Historia, kultura, kino, muzyka i opowieści o miejscach — zdecydowanie moje klimaty.
Na Uniwersytecie Łódzkim studiowałam pedagogikę, wybierając specjalność edukacja przez sztukę. To właśnie wtedy zafascynowała mnie również filmoterapia — to, jak film i opowieść mogą uruchamiać emocje, refleksję i rozmowę o człowieku.
Później na Uniwersytecie Warszawskim studiowałam profilaktykę społeczną i resocjalizację.
Z jednej strony fascynowała mnie więc twórczość i ekspresja. Z drugiej coraz bardziej człowiek — jego historia, relacje i sposób funkcjonowania w świecie.
Podczas studiów na UW założyłam Miętowy Kokos. Blog stał się przestrzenią na teksty, obserwacje i tematy, które mnie poruszały.
Pisanie przestało istnieć wyłącznie w zeszytach i notatkach — zaczęło żyć trochę bardziej własnym życiem.
Pierwsze zawodowe doświadczenia zdobywałam w pracy z dziećmi. Później spotykałam się również z seniorami oraz osobami w kryzysie bezdomności.
Każde z tych miejsc wyglądało inaczej i każde dokładało coś do mojego sposobu patrzenia na człowieka.
Przez dwa lata pracowałam w redakcji katolickiej. Pisanie i praca z tekstem dostały więc kolejną formę.
W 2021 roku rozpoczęłam czteroletnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Studium Psychoterapii SPCh , które ukończyłam w 2025 roku.
Bliski jest mi obecny w tym podejściu aspekt duchowości — patrzenie na człowieka nie tylko przez psychikę, ale również przez ciało, wartości, sens i znaczenie doświadczeń.
Wiara jest również ważną częścią mojego życia i jednym z miejsc, z których patrzę na człowieka i świat.
Pracowałam tam z dorosłymi osobami o bardzo różnych doświadczeniach psychicznych i życiowych.
To były lata codziennych spotkań, relacji i obserwowania, jak różnymi drogami człowiek próbuje radzić sobie ze swoim światem.
Rozpoczęłam w Instytucie DMT całościowe szkolenie w zakresie DMT/DMP — psychoterapii tańcem i ruchem.
Taniec i ruch, obecne gdzieś od dzieciństwa, zaczęły spotykać się z tym, czego przez lata uczyłam się o człowieku, emocjach, ciele i relacji.
Odbyłam staże psychoterapeutyczne w Centrum Zdrowia Psychicznego Piaseczno w Konstancinie-Jeziornie oraz w Mazowieckim Specjalistycznym Centrum Zdrowia w Pruszkowie .
W ramach praktyk zdobywałam również doświadczenie w pracy z dziećmi — prowadziłam zajęcia z ruchu kreatywnego oraz współprowadziłam psychoterapię grupową dzieci w nurcie DMT.
W styczniu 2025 roku stworzyłam SpoTKANI i otworzyłam własny gabinet. Początkowo było to miejsce mocno związane z psychoterapią.
Z czasem coraz wyraźniej zaczęłam jednak widzieć je szerzej — jako przestrzeń, w której mogą spotykać się różne części mnie i tego, co chcę tworzyć.
Psychoterapia jest jedną z tych nitek. Ale nie jedyną.
Od dziecka marzyłam o tym, żeby kiedyś wydać własną książkę. W sierpniu 2025 roku to marzenie udało mi się zrealizować — ukazała się moja książka o Pier Giorgio Frassatim.
Pier Giorgio pojawił się w mojej historii już w 2016 roku, podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Dwa lata później jego działalności charytatywnej poświęciłam pracę magisterską na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie ukończyłam studia z wyróżnieniem.
Już wtedy myślałam o książce — chciałam uzupełnić istniejącą literaturę o pozycję, dzięki której Pier Giorgia mogłyby poznać także dzieci i młodzież. Kilka lat później ten pomysł dostał swoją papierową okładkę.
Mam nadzieję, że to dopiero początek i że mój twórczy dorobek będzie się powiększał. Może jeszcze niejedna historia znajdzie swoją drogę do czytelników. 🙂
Mam swoją historię. Moje ciało też ma swoje doświadczenia.
Czasem tańczę, pływam, ćwiczę pilates, biegam albo chodzę po górach.
A czasem nie robię nic. I to też jest w porządku.
Nie jestem osobno głową, osobno ciałem i osobno historią. Wszystko to jest częścią mnie.
Myślę o ciele nie jako o czymś, co trzeba bez przerwy poprawiać albo kontrolować, ale jako o części siebie, której warto słuchać.
Ciekawi mnie to, co dzieje się pomiędzy. Jak psychika wpływa na ciało, a ciało na psychikę. Stąd moje zainteresowanie psychosomatyką. Bliska jest mi również fitoterapia — świat roślin i ich właściwości od dawna mnie ciekawi.
Psychoterapia pozostaje ważną częścią mojej drogi, ale nie chcę, żeby była jedynym sposobem, w jaki zawodowo spotykam się z ludźmi.
Chcę zostawiać miejsce także pisaniu, warsztatom, ruchowi i działaniom twórczym. Bo nie każde ważne spotkanie musi odbywać się w gabinecie i nie wszystko, co porusza, potrzebuje od razu nazywać się terapią.
Tańczę również z mężem. Wspólny taniec jest dla mnie świetnym sposobem przyglądania się relacji: kto prowadzi, kto podąża, kiedy próbujemy kontrolować, a kiedy naprawdę zaczynamy reagować na siebie.
Taniec potrafi wyrazić także to, czego słowa nie mówią.
Mogą spotykać się tutaj słowo, twórczość, człowiek, relacja, ciało i ruch.
Miał być tylko nazwą bloga. Został ze mną na tyle długo, że chyba przestał nią być.